De video is ECHT ambachtelijk (een gewaarschuwd mens…).
Een dag met veel wind laat het je niet beter begrijpen (sorry daarvoor).
Maar we zeggen wat ons de moeite lijkt jou te vertellen.
Wij hechten waarde aan onze tomaten, omdat onze toekomst (en ook de jouwe, geloven wij) is verbonden aan een San Marzano tomaat.

Prettige voorstelling.

Trouwens! we verkopen onze tomaten hier.

Eindelijk! … zou Michele zeggen… Ook het bedrijf Paladino treedt toe tot Agrycult!

Dag allemaal, ik ben Maria Antonietta Paladino, de tweede van de drie kinderen van Concetta en Antonio Paladino, al hoewel iedereen ons in de afgelopen jaren beter heeft leren kennen als het bedrijf Paladino…. het bedrijf van de Typische Treccia (vlecht van verse kaas)?! Gelukkig beginnen ze ons te kennen en herkennen…

Van meet af aan heeft ons bedrijf zich bezig gehouden met het Typische product van mijn dorp Santa Croce di Magliano, een ‘metropool’ van ongeveer vijfduizend inwoners te midden van de heuvels van Molise. Enkele jaren geleden hebben we een klein zuivellaboratorium geopend waar moeder de melkveehoudster wijselijk de melk verwerkt die vader Antonio met liefde van de koeien haalt, elke dag om zes uur ‘sochtends en zes uur ‘s avonds…

Als we deelnemen aan beurzen of proeverijen, of als nieuwe klanten ons voor het eerst komen bezoeken in onze winkel gelegen op het platteland vlakbij de stallen met onze koeien (o.a. van het ras Podolica , Bruna en Pezzata Rossa Italiana, in totaal niet meer dan 20 soorten), dan is iedereen verbaasd over ons product en het eerste wat ze zeggen is: “maar u heeft er een sjaal van gevlochten!” Degenen met het minste  vertrouwen denken dat het geen echte is… sommigen vragen of het echt niet van plastic is!…

En, heb ik jullie al nieuwsgierig gemaakt??

…..dan is het moment aangebroken om jullie te vertellen over de parel van ons laboratorium. De technische omschrijving van de Treccia Tipica is een kaas met een dradige structuur, die tijdens de bereiding eruit ziet als een wit gevlochten lint door de bijzondere manier van verwerken, terwijl het na enkele dagen een geelachtige toon aanneemt.

Ik ben er zonder meer van overtuigd dat de Treccia een van de meest bijzondere kazen met een draadstructuur is die bestaat… het is in elk geval geen product die je in een dag leert maken!

Mijn moeder is begonnen met het vlechten van de Treccia door te kijken hoe haar opa dat deed… en haar opa heeft de kunst van zijn vader afgekeken, enzovoort… Ik ben sinds kort begonnen met het werken met deze dradige kaas dankzij mijn moeder, maar om zo goed te worden als zij moet ik nog heel wat vlechtwerk verrichten!

De Treccia kan in elke gewenste maat gemaakt worden, van heel klein tot een paar kilo, de grootste die wij gemaakt hebben woog meer dan 10 kilo!!!! Je kunt het zowel vers als ook iets gerijpt eten, zelf geef ik de voorkeur aan de gerijpte… maar de echte kenners hebben ons bevestigd dat ze beide optimaal te bereiden zijn. In oktober hebben we deelgenomen aan de wedstrijd La Grolla D’Oro in het Aosta Dal en in de categorie ‘kazen met draadstructuur’ hebben we gewonnen met beide vlechten, zowel vers als gerijpt!

Nog een bijzonderheid! … hoe je de Treccia moet proeven: vergeet nooit te ‘ontdraden’. Fijnproevers zeggen dat het helpt om alle kenmerken van het product optimaal tot hun recht te laten komen, ik zeg dat het jullie mogelijk maakt om… de puurheid van de lucht waar te nemen die onze koeien inademen…. de frisheid van het gras die ze eten… en de zuiverheid van de melk die ze produceren…!

Nou, wat zeggen jullie.. zijn jullie klaar voor een echte proeverij met de Treccia Tipica, geproduceerd door de familie Paladino?!

Op 9 maart, te midden van een sneeuwstorm in Campobasso, is de eerste prachtige gebeurtenis om samen in het deeltje 2.0 te vieren: Gabriele is geboren!

We wensen hem een fris en gezond leven toe , een leven als een echte Gabryele!

Dag allemaal, ik ben Lorenzo, ik ben 35 jaar en…, ik ben een echte truffelzoeker!

Voor ik begin, wil ik eerst Francesco Travaglini ontzettend bedanken, vriend en reisgenoot van vele reizen door wie ik bij Agrycult betrokken ben, ook ditmaal met het doel om de vakbekwaamheid en de heerlijke smaak van de producten van ons land te promoten!

Er zijn inmiddels 10 jaar verstreken sinds ik mij compleet heb ondergedompeld in de wereld van de truffels, altijd vergezeld van mijn trouwe honden die in de afgelopen jaren voor veel voldoening hebben gezorgd.

Vanaf dat ik een jongen was, heb ik verschillende passies ontwikkeld: van motorcross tot modelbouw, van skiën en zwemmen tot de liefde voor de natuur, wat ook een logisch gevolg is van het leven in de prachtige olijfgaarden van Larino.

De vonk die ervoor heeft gezorgd dat ik dit avontuur ben ingeslagen, is ontstoken door de enthousiasmerende verhalen van een aantal van mijn vrienden. Hun woorden waren doordrongen van magie en nieuwsgierigheid, en dat heeft mij ertoe gebracht om, net als hen, de aroma’s van het bos te ervaren. Zelf ga ik naar de beste en meest verscholen plekjes om dit kostbare goed te zoeken. Ook hou ik rekening met de seizoenen, de tijden dat de truffel groeit en de beste graaftechnieken teneinde het Molisaanse truffelerfgoed intact te houden.

Dit alles heeft geleid tot het ontstaan van Perle del Molise (Parels van Molise).

Met mijn producten gemaakt van truffels, allemaal ambachtelijk en verpakt met zorg voor natuur en milieu, wil ik mensen uitnodigen om de geuren en smaken van mijn land te proeven, land dat truffels van hoogwaardige kwaliteit voortbrengt dankzij de kwaliteit van de aarde en de optimale omstandigheden van klimaat en milieu.

De McAsiago

Gisteren heb ik geschreven over de McItaly, het nieuwe broodje van McDonald’s dat – als we de propaganda mogen geloven – voordelen zou opleveren voor de Italiaanse ‘boeren’ (uitgangspunt nr.2, weten jullie nog?).

Goed. Hierover heb ik enkele  vragen waarop ik graag een antwoord wil zoeken (samen met jullie): wie zijn de ‘boeren’ waar minister Zaia en McDonald’s over praten? Wie verdient er nou precies aan dit project?

Een aanwijzing dat de ‘boeren’ van McDonald’s niet de boeren zijn die wij en jullie voor ogen hebben, vinden we toevallig in diezelfde woorden van minister Zaia. Luister naar deze nieuwe quote uit het interview waarin de Minister van Landbouw een mail beantwoordt die het uitgangspunt nr.2 tegenspreekt (druk op play):

Hebben jullie het gehoord? Nu beginnen we het te begrijpen.

De ‘boeren’ die er volgens de minister beter van worden, is niet de overgrote meerderheid van de Italiaanse boeren met kleine bedrijfjes die – laten we het maar toegeven, zoals minister Zaia zegt – geen enkele kans heeft om aan een groot distributienetwerk te leveren. Zij zijn het dus niet.

Degenen die er wel aan verdienen zijn de enige tussenpersonen met wie de multinationals (zoals McDonald’s) kunnen samenwerken: de grote distributeurs, groothandels en waarom niet: andere multinationals.

Voor alle duidelijkheid: het gaat hier dus om dezelfde mensen die bijdragen aan het bestaan van het verschrikkelijke distributiesysteem waardoor er van de 3 euro die we op de markt voor abrikozen betalen, er maar 20 cent naar de boer gaat die ze verbouwd heeft. Het scheve mechanisme waardoor er van de 120 miljard euro die de Italiaanse consument per jaar uitgeeft bij de aankoop van levensmiddelen, maar liefst 58 miljard naar handel en diensten gaat, 37 miljard naar de levensmiddelenindustrie en slechts 25 miljard naar de landbouwbedrijven.

En als we op internet gaan zoeken, wordt dit alles tot in den treure bevestigd.

Het is onnodig om underground sites op te zoeken of sites van no-global activisten: je hoeft alleen maar de site van McDonald’s te bezoeken, de multinational verwijst namelijk zelf naar de site als informatiebron om de oorsprong van haar producten na te gaan.

En van welke ‘boeren’ vinden we hier de voetsporen? Van de volgende:

- East Balt inc: van begin af aan de leverancier van het McDonald’s brood, met 19 industriële bakkerijen in haar bezit verspreid over de wereld, waarvandaan de broodjes van McDonald’s aangeleverd worden. Op de site is te lezen dat alleen al de Italiaanse bakkerij 1 miljoen broodjes per dag (!) produceert. Er wordt verder niet gezegd met welk graan.

- Eisberg:de grootste groente multinational van Oost- en Midden-Europa. Telt 400 werknemers en 5 fabrieken verdeeld over Zweden, Italië, Hongarije, Roemenië, Polen en een inkoopcentrum in Spanje.

- Inalca SBS: multinational van vlees, voor 50% eigendom van de Cremonini groep en voor 50% van het Braziliaanse SBS SA (de grootste rundvlees producent van de wereld). Inalca verwerkt 260.000 ton vlees per jaar in 6 fabrieken in Italië en 9 buitenlandse vestigingen in Europa, Rusland en Afrika.

Dit zijn de leveranciers van de McDonald’s.

Dit zijn de zogenaamde ‘boeren’.

De vrouw op de foto is het gezicht van de Basia. Het is mijn moeder Elena.

Afkomstig uit Milaan, de stad waar ze nu  een goed deel van de week doorbrengt. En afgestudeerd in landbouwkunde, al wat jaren geleden.

Dat is het startpunt voor twee verhalen: aan de ene kant het verhaal van een alsmaar groeiend gezin: vijf kinderen (twee dochters en drie zoons), aan de zijde van echtgenoot Antonio. Aan de andere kant een verhaal dat verbonden is aan de heuvels van het Garda gebied, waar ze haar wijnen begint te maken met passie en nieuwsgierigheid om de smaken en de geschiedenis te ontdekken van een prachtig gebied dat rijk is aan wetenswaardigheden, die juist hun oorsprong vinden in de landbouw en het platteland. Met de jaren ook dit verhaal groeit en verrijkt zich met nieuwe ontwikkelingen en nieuwe mensen. Vandaag de dag is het een kleine wereld dat bestaat uit wijnen en andere producten (olie, grappa, honing, polenta), een plek dat openstaat voor iedereen en bezield wordt door de aanwezigheid van vrienden en kennissen die hun liefde voor paarden combineren met het project van La Basia.

Daarom zal het niet makkelijk zijn om ons allemaal voor te stellen… er is wat tijd voor nodig. Maar stukje bij beetje, is er ruimte voor iedereen…

Tot gauw!

Afgelopen dagen heb ik met lichte verbazing vernomen dat een landbouwer uit Friuli een beroep heeft gedaan op het recht van vrijheid op verbouwen, toen hij toestemming wilde om genetisch gemodificeerd graan te verbouwen.

Ook hebben we de laatste tijd veel initiatieven en theorieën bijgestaan die genetische modificatie ondersteunen. Dit zijn initiatieven en theorieën die vaak niet diepgaand en te vrijblijvend zijn ten opzichte van de werkelijkheid op het land die veel complexer is dan mensen vaak denken. Op het platteland zijn gebeurtenissen vaak zo wisselend en onvoorspelbaar, dat ze ons laten inzien dat absolute zekerheden eigenlijk vreemd zijn aan deze wereld.

De zo geruststellende grenzen van respect die de genetisch gemodificeerde landbouw scheiden van de traditionele landbouw zijn slechts rustpunten in een genetische achtbaan. Alle studies die de pro-ggo (genetisch gemodificeerd organisme) theorieën ondersteunen, zijn maar een klein stukje van de werkelijkheid.

Het leven van een landbouwer bestaat uit veel rechten maar ook evenzoveel plichten, waarvan op de eerste plaats handhaving van de landbouwgrond. Simpelweg om deze reden is respect voor het milieu en voor wie op het land werkt belangrijker dan de vrijheid van verbouwen. Helaas heeft dit voor sommige mensen weinig betekenis, ook in de landbouw ontbreekt het niet aan mensen die denken alleen voor hun eigen belangen te hoeven zorgen.



Hallo!

Ik ben Irene Kuiper en woon in Amsterdam.

Toen ik afgelopen jaar in Molise was heb ik Michele Vitale en Francesco Travaglini leren kennen. En niet alleen hen: ook hun passie voor de streek, het land en de producten die er gemaakt worden!

Zodoende ben ik Nederlandse vertaler geworden voor Agrycult.

Het leuke is dat je door het vertalen je tegelijkertijd ook verdiept in de wereld die Agrycult heet, met alle heerlijke wijnen, kazen, gedreven mensen en liefde voor het platteland.

Ik kan niet wachten om zelf weer te gaan en volop te genieten van wat Agrycult ter wereld brengt !

Irene

Dit is ongeveer wat ik mensen vertel als ik mij voorstel.

Dus: mijn bedrijfje bevindt zich in de regio Abruzzen en daarom produceer ik Trebbiano en Montepulciano.
De Trebbiano, ook al zou er sneeuw vallen, oogst ik pas als het een suikergehalte heeft bereikt van 20°, waardoor de druif soms haast overrijp is (niet vergaan, maar wel ver in het rijpingsproces). De wijnbereiding verandert door de mate van maceratie, waarbij de schil aromastoffen toevoegt aan het sap tijdens het gistingsproces zoals het geval is bij de wijn Lama Bianca. In elk geval gebruik ik geen rijsmiddelen, smaakversterkers, enzymen of andere chemische toevoegingen (ook in de wijngaard gebruik ik alleen poltiglia bordolese en sulfiet).
De Montepulciano heeft een eerste gisting in vaten van cement en daarna een tweede gisting altijd in cement (de wijn Fante) of in hout (de wijn D’Ugni). Daarnaast heb je ook de Cerasuolo-wijn (genaamd Lusignolo – nachtegaal – omdat het echt een melodische wijn is wanneer deze goed gelukt is), die na de vinificatie leidt tot een witte wijn of een rosé.

Hier zijn ze!

Voor al mijn wijnen geldt: geen rijsmiddelen, geen chemische additieven, geen toevoegingen, behalve dat beetje bisulfiet dat onmisbaar is om in de wijnwereld te overleven en om uitgroei van azijnzuurbacteriën tegen te gaan. Maar ook met sulfietgebruik blijf ik ver onder de maximaal toegestane hoeveelheid bij biologische wijnbouw. Het totaal aantal flessen die jaarlijks geproduceerd wordt is net onder de tienduizend.

Binnenkort volgt de tweede aflevering van “o campagola bella e l’inseparabile Zazzà” (“het mooie plattelandsmeisje en de onafscheidelijke Zazzà”)

Cristiana

Agrycult is zondag avond online gegaan.

Op maandag avond hebben we al 313 bezoekers gehad die samen meer dan 1100 views hebben gegenereerd.

Niet slecht om mee te beginnen, toch?

Hoe we dat oppakken? Wat zeggen jullie, gaan we nu naast onze schoenen lopen? Neeeeeeh.

We blijven tenslotte boeren .

Een oude boerderij. Een echte!

Dat is de slogan van het boerenbedrijf Parco dei Buoi.

We zijn werkzaam in Larino, in de provincie Molise, en vanaf nu zullen ook wij het deeltje 2.0 verbouwen van de LDI (Landbouw Deeltje van het Internet).

Mijn naam is Francesco Travaglini, bouwjaar ’70,  afgestudeerd in economie,  tijdens mijn jeugd geen slechte doelman, medeoprichter van Agrycult.com samen met Michele Vitale maar vooral: boer in hart en nieren.

In Parco dei Buoi  hebben we behoorlijk wat dingen te regelen:

• we houden schapen en naast de lammetjes geven ze ons ook melk, waarmee we kazen en ricotta (verse kaas) maken.
• er staan 1000 olijfbomen op ons land waaruit onze extra vierge olie geoogst wordt
• we hebben een groentetuin (heel binnenkort zullen we hier op Agrycult de inschrijving beginnen voor het voorjaar/ zomer abonnement)
• er is een boomgaard met vruchten… die met uitsterven bedreigd worden (en simpelweg heerlijk zijn) en daarnaast twee hectare met abrikozen
• tenslotte verbouwen we vier hectare met Montepulciano druiven

We hebben besloten dit alles ook naar hier, Agrycult, te verplaatsen. Hier gaan we over onze dagelijkse werkzaamheden vertellen en zullen we proberen jullie met ons mee te laten genieten en samen zuivere lucht op te snuiven.

We zijn er!! We hebben zojuist deeltje 2.0 van de landbouwgrond op internet in beslag genomen!

We leven, wonen en werken op dit stuk grond, het eerste online ‘landbouwdorp’.

Hier adem je zuivere, onvervuilde lucht. Ideaal ook voor een wandeling door de wijngaarden of langs eeuwenoude olijfbomen, het opsnuiven van de geur van vers gemaaid gras, genieten van de zonsop- en ondergang op de rijstvelden, de graanvelden en de grazende kuddes, geuren van verse ricotta en andere kazen, van most en nieuw geperste olie.

Kortom: hier kun je genieten van alle goeds dat van het land komt. Hoe lang is de weg die je moet afleggen om bij ons te komen en met ons te praten? Nul kilometer! Je bent er namelijk al!!

P.S. Het is nu winter, een extra strenge dit jaar, er is nog wat sneeuw dat opzij geschept moet worden… maar we hebben altijd een plekje voor je vrij