Precies.

Agrycult heeft zich ten doel gesteld om een netwerk van kleine landbouwbedrijfjes op te zetten, die samen zowel online als fysiek ons klein georganiseerd web vormen door een wederzijdse distributie op te bouwen, oftewel: Verkooppunten tussen kleine boeren.

We willen simpelweg dat de producten van onze Aarde herontdekt worden, de echte aarde waarvan “wij geloven dat het een van de meest revolutionaire ervaringen is die de hedendaagse mens kan ondergaan.” 

Voor het geval dat jullie ook landbouwers zijn, of beter nog: bewuste boeren, en herkennen jullie je in wat wij sinds enkele maanden schrijven en zeggen, kom dan maar op, waar wacht je nog op!!

P.S. Lukt het nog niet om te begrijpen wat de spirit van Agrycult is?

Er is een onfeilbaar middel: lees minstens drie keer langzaam deze zin waarmee de Italiaanse minister van economische zaken heeft uitgelegd wat de redenen zijn van de grote landbouwcrisis.

Het is niet de schuld van Europa of van de nationale regering, zowel rechts als links niet, maar van het gepruts van wie geld heeft en het niet uitgeeft.

Nou?

Ik zal me even voorstellen: ik ben Gianna Ferretti, docent biochemie aan de Technische Universiteit van de Marken. Sinds 2003 redigeer ik de site Trashfood, die met willekeurige regelmaat geupdated wordt en zich bezig houdt met de ‘wancultuur’ van levensmiddelen. Het is een blog die zich voedt met internetnieuws over kwaliteit van voedsel, landbouwbedrijven, soorten levensmiddelen en misleidende berichten. Onderzoek en didactiek hebben mij in de loop der jaren gedreven om het verband te zoeken tussen levensstijl, keuze van voeding en onze gezondheid. Door de passie voor internet, door forums en blogs heb ik veel mensen leren kennen waaronder ook producenten, deze laatsten onder de nieuwe naam ‘de agrarische kant van internet’. Sommigen van hen zijn de drijvende kracht achter het project Agrycult: Francesco  Travaglini, Carlo Zaccaria, Elena de La Basia. En hier ben ik, om het team te versterken.

Wat gaan we bespreken? De relatie tussen landbouwbedrijven en de kwaliteit van levensmiddelen, het verband tussen milieu, landbouw, voedsel en gezondheid, opleiding en voorlichting over voeding.

Tot snel!

Het zijn hectische dagen geweest op de Basia: bij het Centro Ippico Predefitte (onze manege) zijn we de werkzaamheden aan het afronden van de feestdag waarmee we de lente hebben ingeluid. Bij de springwedstrijd waren veel deelnemers en enthousiaste aanhangers aanwezig (de foto’s staan binnenkort op onze site), en aan het eind werden zowel winnaars als verliezers gevierd en werd er brood met salami gegeten.

In de wijngaarden is onze Arturo – die we ook gauw een keer gaan voorstellen – net klaar met het vastbinden van de wijnranken, en onder de zon die de afgelopen weken heeft geschenen is hij al behoorlijk bruin geworden!

Terwijl mijn moeder Elena en ik sinds enkele dagen terug zijn uit Duitsland, waar we voor de eerste keer onze wijnen hebben gepresenteerd op de vakbeurs  ProWein in Düsseldorf, als trotse ambassadeurs van de Garda-streek op onbekend terrein!

Kortom: er zijn veel nieuwe ontwikkelingen, probeer ons eens bij te houden!

Tot snel op agrycult.com

In vroegere tijden geloofde men dat de naam van iets de essentie ervan beschreef.

Basia (bàsia, met de nadruk op de “a”) is de naam waaronder de locatie van ons bedrijf volgens traditie bekend staat. Volgens traditie oftewel veel langer dan dat het bedrijf bestaat, inmiddels al meer dan dertig jaar.

Deze locatie ontleent haar naam aan een voorwerp dat erg bekend is in de cultuur en gewoonten van het boerenleven: in het plaatselijke dialect betekent de naam  bàsia namelijk een soort grote kom waarin het eten werd opgediend. Een soepterrine of saladeschaal, zouden we nu zeggen.  Ditzelfde woord is in grote delen van Lombardije – van onze streek bij Brescia tot aan de streek bij Pavia – bekend onder verschillende varianten: bàsla, bàsgia, bàrgia… Uiteindelijk duiden ze allemaal dezelfde soort kom aan.

Het lijkt alsof het juist het landschap is, een ruim komvormig dal bedekt met wijn- en olijfgaarden, dat de naam aan deze plek heeft gegeven: een grote kom dat aan de bàsia laat denken, een schaal voor voedsel. Voor simpel, en vaak ook arm boerenvoedsel, zoals bijvoorbeeld polenta.

En wie weet wat voor betekenis het in de toekomst krijgt… aangezien juist in deze kom, hier in de Basia, sinds kort een speciale polenta is ontstaan… Wie weet hadden ze vroeger toch een beetje gelijk als vandaag de dag La Basia, met haar grote komvormige dal, een grote schaal geworden is met veel lekker en puur eten, verbouwd en verwerkt met zorg en passie.

Tot de volgende keer!

De Europese Unie heeft vandaag groen licht gegeven voor de teelt van de genetisch gemodificeerde aardappel  Amflora, maar als de EU dacht ons raslandbouwers van ons stuk te brengen, dan is dat verloren tijd: we maken geen deel uit van haar financiële redeneringen.

Dit besluit was al lang verwacht, terwijl de meest onwetenden zich in de handen wrijven, overtuigd dat genetische manipulatie een hogere marge voor de landbouw betekent.

Dat zijn slechts illusies, aangezien de leveranciers met producten voor de landbouw geen enkele intentie hebben om hun inkomsten te veranderen.

Hoe belangrijk is het voedsel dat we eten?

Voor mij is dat heel belangrijk.

Zeker vanaf het moment dat, naarmate mijn passie voor levensmiddelen groter werd, ik mij bewust werd van de kwaliteit van de informatie die op verpakkingen vermeld staat (of liever gezegd: niet vermeld staat).
Neem een willekeurig etiket van een kalfsbiefstukje uit de supermarkt: vaak hebben zulke etiketten namen die verwijzen naar een of ander idyllisch landschap (à la ‘De boerderij van tante Pina’). Op het etiket staan beelden van groene velden of zonovergoten heuvels.

Maar de werkelijkheid is helaas vaak anders dan wordt voorgeschoteld: legbatterijen, een groot gebrek aan hygiëne, omstandigheden die onmenselijk zijn (ook als we over dieren praten).
Of neem bijvoorbeeld een appel uit de supermarkt: zoals de Coldiretti* onlangs heeft bevestigd, blijkt dat veel fruit dat klaar staat voor distributie, eerst wekenlang in koelcellen bewaard wordt voordat het in de verkoop gaat!

Het andere uiterste: wel eens een stuk fruit geproefd dat slechts een paar uur van te voren van de boom is geplukt, nadat het op een natuurlijke manier gerijpt is? Mmm… heerlijk!

Agrycult wil dit soort onderwerpen ter discussie stellen.
Het is bedoeld voor degenen die geloven – net als wij – dat een kromme courgette van het boerenland die misschien iets minder mooi is, beter smaakt dan een mooie courgette die recht en glimmend is (trouwens, hoe komt het dat supermarktfruit altijd zo glimmend is? Tja…). En agrycult is ook bedoeld voor degenen die daar nog niet van overtuigd zijn, maar er meer over willen weten.

Vandaar: welcome on board! Laten we samen op ontdekkingsreis gaan door de wereld van voedsel. Het echte voedsel dan.